Hoe grijp je je lezer bij de kladden? En wat m\u00e1\u00e1kt de stukken van een geweldige schrijver zo goed?<\/p>\n\n\n\n
Het antwoord op beide vragen is: de ladder van abstractie.<\/p>\n\n\n\n
\u2018De w\u00e0t?,\u2019 hoor ik je zeggen.<\/p>\n\n\n\n
Ok\u00e9, zie een ladder voor je. Veel stukken \u2013 artikelen in de krant, beleidsstukken, online posts, maar hetzelfde geldt misschien zelfs wel voor foto\u2019s \u2013 blijven ergens halverwege de ladder steken in een vrij algemene beschrijving van een gebeurtenis. Een vrouw beseft dat ze beter af is zonder haar man en zet hem het huis uit. Dat gebeurt iedere dag. Je kunt je er wel iets bij voorstellen en ach, je leest er snel overheen.<\/p>\n\n\n\n
Tenzij de schrijver van dat stuk toevallig Chimamanda Ngozi Adichie heet. En zij dat globale gegeven inzoomt en het tot leven brengt. Nog steeds als ik naar mijn wastafel kijk, denk ik aan een sc\u00e8ne uit haar boek Americanah dat in 2013 (!) verscheen en dat een klodder tandpasta beschrijft:<\/p>\n\n\n\n
\u201cIt sat there, far from the drain, soft and melting. It disgusted her. How exactly did a person clean their teeth and end up leaving so much toothpaste in the sink? Had he not seen it? Had he, when it fell into the sink, pressed more onto his toothbrush? Or did he just go ahead and brush anyway with an almost-dry brush?\u201d <\/p>\n\n\n\n
Het is zo\u2019n klein detail maar het beschrijft iets groots.<\/p>\n\n\n\n
De ladder van abstractie is een concept dat ik leerde van de Amerikaanse verhalend journalisten Jacqui Banaszynski<\/a> and Jack Hart<\/a>. Op Nieman Storyboard vind je er een mooi blog<\/a> over. (Nieman storyboard is sowieso een waardevolle site voor schrijvers!)<\/p>\n\n\n\n